Weekgast Andrea Mooij
Andrea Mooij (23, derdejaars Technische Bedrijfskunde) loopt stage in Kenia bij de South African Synthetic Oil Limited (SASOL). Dit is een internationaal Zuid-Afrikaans chemiebedrijf. Samen met de Keniaanse student Peter werkt Andrea aan een onderzoek over zonne-energiepanelen.
Maandag 1 maart
Ik ben hier nu een maand en ik ben nog steeds niet aan het tijdsverschil gewend. In Kenia is het twee uur later dan in Nederland maar toch word ik om zes uur al wakker. Ik vind het niet heel erg; zo heb ik ‘s ochtends de tijd om rustig wakker te worden. Met het onderzoek dat ik ga doen wil ik er achter komen wat de mogelijkheden wat betreft zonne-energie zijn voor de inwoners van Kitui, een district in Kenia. Er is veel armoede in Kenia, energie is belangrijk om de welvaart te bevorderen. Hierdoor kan bijvoorbeeld ook ‘s avonds - na zes uur, als het donker is - gewerkt en geleerd worden. Vandaag gaan we naar een middelbare school om hun systeem met betrekking tot zonnepanelen te bekijken. Tot mijn verbazing hebben een aantal mensen buiten de stad al zonne-energie. Het is vakantieperiode dus de school is helemaal verlaten. Heerlijk rustig maar helaas is er niemand aanwezig die de sleutels heeft van de klaslokalen of ons iets kan vertellen over het systeem. We moeten het doen met een rondleiding langs de gebouwen.
Dinsdag 2 maart
We zijn nog steeds in Zombe, het dorpje waar de middelbare school zich bevindt. Omdat de bus alleen om vier uur ‘s ochtends vertrekt moesten we een nachtje blijven slapen. Gelukig is er vandaag markt en gaat er om vier uur ’s middags weer een bus terug. De busreis gaat door de bergen en we slingeren van links naar rechts. Onderweg stopt de buschauffeur vijf minuten om ons even te laten genieten van het prachtige uitzicht dat we hebben vanaf de berg. Nadat we wat foto’s hebben gemaakt en de bus is bijgevuld gaan we verder. Door middel van interviews ga ik de behoeften van bewoners, verschillende gemeenschappen en scholen in kaart brengen. Of ze energie nodig hebben om een lampje te laten branden of om er een heel leslokaal met computers op te laten draaien. Vanuit die behoefte ga ik kijken naar de mogelijkheden. Wat er te koop is, wat het kost en hoe het gefinancierd kan worden.
Woensdag 3 maart
Vandaag gaan we naar Nyumbani Village. Dit is een dorp zo’n 40 kilometer van Kitui, dat voor een groot deel gesponsord is door de overheid. Hier haalt een landbouwbedrijf door middel van zonne-energie water uit de grond. De mensen zijn erg vriendelijk en we krijgen een rondleiding. Het veld wordt vochtig gehouden door een plastic buis waar water door stroomt, dat er uit drupt door kleine gaatjes. De buis is aan het einde van het veld vast geknoopt om een stokje. Simpel maar effectief; mooi om te zien. Hier kunnen we in Nederland nog wat van leren. De samenwerking met Peter gaat gelukkig goed. Hij is erg rustig, maar geeft wel zijn mening en komt met eigen ideeën. Het is hier echt ontzettend warm, maar gelukkig niet continu. Drie jaar geleden geleden ben ik ook al in Kenia geweest - voor mijn mbo-studie - dus ik wist wat ik kon verwachten.
Donderdag 4 maart
Vandaag zouden we opnieuw langs de school van maandag gaan, maar dit ging helaas niet door. De moeder van het schoolhoofd was overleden, dus het bezoek is verplaatst naar volgende week. Ik ben dus op kantoor gebleven en heb een aantal interviews aangepast. Daarnaast hebben we veel vergaderd. Samen met negen andere Nederlandse studenten en een Keniaans echtpaar zitten we in een soort complex met een pleintje voor de deur. Op de begane grond zijn woningen. De omgeving hier is ontzettend mooi. Vanuit huis hebben we een prachtig uitzicht op een heuvellandschap. Ons huis is net een dierenwinkel; hagedissen, mieren, muizen en muggen hebben een plekje in ons huis veroverd. Samen met de studenten hebben we een gezamenlijke boodschappenpot. Ook hebben we een kookschema; iedere dag kookt iemand anders. Helaas is de keuze voor producten hier iets kleiner dan in Nederland. We kunnen kiezen uit aardappel, pasta of rijst. Dit vullen we dan aan met tomaat, paprika, wortel en uit. Als vlees kunnen we kiezen uit gehakt of kipworstjes. Op zich is dit best lekker, maar ik mis de ovengerechten wel. Een pizza of afgebakken stokbroodje zou er wel in gaan!
Vrijdag 5 maart
Er rijdt hier in de stad geen bus. Ik loop dus heel wat af, en de Kenianen hebben een ander beeld van ‘ver’. Pas na een uur lopen hebben ze het over een lange afstand. Als ik dan eindelijk bij een instantie ben aangekomen is het vaak zo dat je een afspraak moet maken om informatie te krijgen. Dit kost dus ontzettend veel tijd, en daar nemen ze het niet zo nauw mee hier. Als Kenianen zeggen dat ze over tien minuten bij je zijn, kun je er rustig van uit gaan dat dat pas over een uur is. Daarnaast merk ik dat ze het belangrijk vinden om aardig te zijn. Ik weet niet of dit alleen naar buitenlanders toe gebeurd, maar Kenianen zeggen bijna altijd ja op een vraag. Dit betekent voor hen trouwens niet dat ze een verplichting hebben. Erg ingewikkeld. Ik ben me op dit moment aan het voorbereiden om het veld in te gaan. Ik zal de komende tijd mensen gaan interviewen op het platteland, die zonder stroom zitten. Ik hoop dat ik goed in kaart kan brengen wat men wil en ze advies kan geven.
Reageer
