Weekgast Daan Glorie
Daan Glorie (22, vierdejaars sportmarketing) doet mee aan de zwemmarathon in Argentinië. Met 88 kilometer is het de langste zwemwedstrijd van de wereld.
Maandag 7 februari
Afgelopen zaterdag ben ik na een reis van veertien uur aangekomen in Buenos Aires. Mijn coach Marcel Stroet en ik waren volledig gesloopt. Bij het vliegveld stond een busje dat ons naar het hotel bracht en daar konden we eindelijk slapen. Op zondag kreeg ik een rondleiding door de stad. Arie Klok, onze privé-fotograaf is ook vertaler en gids. We dronken koffie in Gran Cafe Tortoni, een beroemd café waar Argentijnse kunstenaars vroeger werk tentoonstelden en brachten een bezoek aan het presidentsgebouw. Een groep jonge voetballers wilde daar met mij op de foto nadat Arie verteld had over de 88 kilometer die ik ga afleggen. Sport lijkt hier meer te leven dan in Nederland, iedereen is ontzettend enthousiast.
’s Avonds dansten we de tango op het dakterras van Arie en toen brak de maandagmorgen aan. Als ik in een stripalbum zou voorkomen geef ik deze dag de naam Daan Glorie en de jacht naar het zwembad. In een van de zwembaden mag ik niet naar binnen zonder doktersverklaring. Na lang zoeken kom ik bij het zwembad van de lokale zwemvereniging Suterh. Daar zwem ik voor het eerst in twee dagen pauze. Het programma bestaat uit één kilometer inzwemmen. Daarna 5 x 100, 5 x 200, 1500, 5 x 200 en weer 5 x 100 meter. De 1500 zwem ik lekker ontspannen onder de negentien minuten, namelijk 18.51.5.
Dinsdag 8 februari
Eindelijk begin ik te wennen aan de warmte, het eten en het dagritme. Om zeven uur sta ik op met een stevig ontbijt. Dat is belangrijk, anders kom ik de dag niet door. Na het ontbijt brengt de taxi mij – voor maar twee euro! – naar het zwembad. Ik zwem deze ochtend het schema wat trainer Ben Lap mij in Nederland heeft gegeven. Één kilometer inzwemmen en vervolgens weer 500-1000-1500 en 2000 meter. De twee kilometer lukt mij in 26.12 minuten. Marcel Stroet ligt ook bij mij in de baan en zwemt zo nu en dan mee. Na de training maken we een korte opname voor mijn videoblog en ’s middags rust ik uit in het hotel terwijl Marcel beelden schiet in de stad.
Tegen de avond gaan we weer richting zwembad om voor wat tempowerk en praktische oefeningen (onder andere voeding en naar voren kijken). Ik zwem niet langer dan 45 minuten. Dit doen we meer voor de contacten met de lokale zwemvereniging, zodat we na afloop van de 88km bij hen kunnen trainen. Ik geef de trainer van de club een Nederlandse badmuts als dank voor het vrijmaken van een baan voor mij. Hij blijkt een vroegere subkampioen van Argentinië te zijn op de 100 schoolslag!
Woensdag 9 februari
Ik heb in mijn leven al veel wedstrijden gezwommen. Vijf keer de IJsselmeer-oversteek, drie keer de zestien kilometer in Kroatië en twee keer de wereldbekerwedstrijden in Macedonië. De wedstrijd van 88 kilometer kun je vergelijken met de Grand Slams in het tennis. Dit is groots!
Vanmorgen kijk ik uit over de rio Parana, met zijn smerig bruine water. Deze rivier stroomt tussen Hernandarias en Parana, waar ik zondag tussen negen à tien uur in lig met 22 andere zwemmers. Ik ben een beetje zenuwachtig. Tijdens de busreis hierheen heb ik zeven uur geslapen. Dat mag ook wel, want zodra we aankomen zwem ik drie kilometer.
’s Middags werk ik het vaste ritueel af: slapen en eten. Het Howard Johnson Hotel is buitengewoon luxe. Airco, wifi en een minibar ontbreken niet. Grappig is het contrast met het eten: aardappelpuree met schnitzel. Het is fijn om andere zwemmers te zien en spreken. Twee daarvan zijn Ian van der Hulst (Nederland) en Pop Acev (Macedonië). Acev wil ik graag verslaan. In Macedonië zat ik twee keer achter hem op vijftien seconden.
Donderdag 10 februari
Nog drie dagen voor mijn race begint. Misschien wordt het tijd om te vertellen hoe mijn interesse voor zwemmen is aangewakkerd. Dat komt grotendeels door de prestaties van Pieter van den Hoogenband bij de Olympische Spelen van 2000. Ik bewonder hem enorm. Het openwaterzwemmen dat ik beoefen, doe ik al vanaf mijn tweede zwemseizoen. Ik kan mij herinneren dat ik na mijn eerste 800 meter in Amsterdam dacht: dit nooit meer. Maar kijk waar ik nu terecht ben gekomen: 88 kilometer!
De sfeer bij openwaterwedstrijden is erg goed, gemoedelijk, het heeft iets van kamperen. In 2006 werd ik Nederlands Kampioen Marathonzwemmen bij mijn eerste IJsselmeer-oversteek. Hierna ging ik alles professioneler aanpakken, met een diëtiste, krachttrainer en mentale coaching. Ik ging veel meer kilometers maken. Van vijfentwintig naar ongeveer tachtig kilometer per week.
Vandaag was een geweldige dag. Ik kreeg twee belangrijke mailtjes: een uitnodiging voor de Madiwodovrijdagshow van Paul de Leeuw en één voor Pauw & Witteman.
Vrijdag 11 februari
Vanmorgen werd ik wakker met het nummer “Ready to Go” van Republica. Dat is zeker van mij op toepassing. Ik ben er klaar voor. Gisteren was de eerste persconferentie. De nationale televisie filmde alles en er werden vragen aan zwemmers gesteld.
Bij de persconferentie is het leuk om te zien welke zwemmers er allemaal zijn. Canadezen, een Braziliaanse, een Duitse, een paar uit Macedonië en natuurlijk veel Argentijnen, van Wereldkampioenen tot debutanten van de 88km. Ik ben niet de enige debutant, er zijn ook twee dames uit Canada die deze grote wedstrijd voor de eerste keer gaan zwemmen.
Vandaag is de twee kilometer sprintwedstrijd, die gaat vast goed. Morgenmiddag vertrek ik naar startplaats Hernandarias. Daar zal ik de dag voor de wedstrijd slapen. Zondag de dertiende is het dan eindelijk zo ver. Ik start om 9.00uur (13.00 Nederlandse tijd) Om 18.00 de aankomst van de eerste zwemmers. Om 20:30 de prijsuitreiking. Spannend!
Reageer
