Weekgast Dennis Boor
Dennis Boor (22), vierdejaars mic, loopt stage in Paramaribo bij Parbode, een Surinaams opinieblad. Hij verblijft daar met twee vrienden.
Zaterdag
Wat sta ik vandaag on-ge-lofe-lijk beroerd op. Gister wezen stappen met mijn vrienden Floris en Tiezem bij La Caff en iets te diep in het glaasje gekeken. Door de warmte voel je hier meer van, en nee, dit is geen excuus. Het is trouwens niet de beste dag voor een kater. BNN komt vandaag filmen. Het is de bedoeling dat wij ze twee dagen Paramaribo laten zien en ook met ze op stap gaan.
Om 13 uur spreken we af bij mijn stage. Patrick Lodiers vraagt ons wat over het leven in Suriname en over onze stage. Het is een mooie middag, al voel ik me nog steeds hondsberoerd. ’s Avonds gaan we met BNN naar de Waterkant, ’t Vat en de Zsa Zsa Zsu, uitgaansgelegenheden. Patrick is trouwens een hele relaxte kerel. Ook buiten het filmen om heeft hij genoeg aandacht voor je. Tiezem en ik besluiten met BNN naar de karaokebar aan de overkant te gaan. Samen met Patrick en de andere BNN-leden hebben we hier een geweldige avond.
Zondag
Floris schijnt me om half tien wakker te hebben gemaakt, want hij wilde toeren in het binnenland. Ik dacht dat ik het gedroomd had. Ik schijn gezegd te hebben dat ik niet na kon denken en dat ie me maar beter met rust kon laten.
Toch balen dat ik niet met Tiezem en Floris meegegaan ben. Ik neem een douche, haal snel wat eten bij een Chinese supermarkt. Later blijkt dat Tiezem ook maar thuis is gebleven, hij had hetzelfde probleem als ik. Hij ziet er uit alsof ie door een trein is aangereden. We gaan met onze laptops naar het zwembad, want daar is draadloos internet. Thuis hebben we dat niet.
’s Avonds gaan we naar een wedstrijd van het Surinaams voetbalelftal. Geweldige ambiance in het stadion, totdat Suriname 0-1 achter komt. Uiteindelijk verliezen ze 0-2 van Guyana. Ik ben weer een ervaring rijker.
Maandag
Vandaag is een doodnormale stagedag, al heb ik om 10 uur afgesproken om Ronnie Brunswijk terug te bellen. Ik heb Brunswijk nodig omdat ik een artikel schrijf over Inter Moengoetapoe, de Surinaamsevoetbalkampioen. Hij is de voorzitter. Ik hoef alleen een afspraak te maken, maar daar ligt ook het probleem. De journalistiek is wel toegankelijk, maar van goede afspraken maken komt weinig terecht.
Dat blijkt dus ook vandaag het geval. Dan maar wat research doen voor het interview van morgen en stukken van freelancers aanpassen. ’s Avonds eet ik met Tiezem, Floris en zijn vader (is een week op bezoek) bij een Indonesisch restaurant. We bestellen –zoals altijd- véél te veel.
Dinsdag
Vandaag heb ik om 11 uur een interview met de Procureur-Generaal dhr. Punwasi, een bekende Surinamer. Ik schrijf namelijk een artikel over wapenbezit in Suriname en hij is zo’n beetje de enige persoon die hier wat over mag zeggen. Tijdens het interview krijg ik een lijstje van hem mee, waarop wat wapenhandelaren in Paramaribo vermeld staan. Ik besluit gelijk na het interview langs die adressen te gaan. Achteraf gezien had ik me beter eerst even kunnen omkleden, want het is echt snikheet. Ik spreek in totaal met vijf wapenhandelaren en ben na een uurtje of vier weer terug op de redactie. Van het interview uitwerken komt weinig terecht, want ik klets gezellig met mijn buurman en zijn familie over het leven. Mooi volk, die Surinamers.
Woensdag
Om half 9 heb ik een afspraak bij de ‘Afdeling Vuurwapen’. Ik moet wat meer weten over het verkrijgen van vergunningen. Vervolgens fiets ik nog langs twee adressen die wapens verkopen. Helaas krijg ik minder informatie dan verwacht, want mensen praten er niet graag over.
Overdag werk ik de verschillende interviews van gisteren uit, lees ik een hoop kranten en werk ik nog wat aan artikelen van freelancers. Aan het eind van de middag ga ik nog een uurtje naar de sportschool, die niet meer heeft dan twee loopbanden en wat gewichten. ’s Avonds ga ik naar de STVS (de NOS van Suriname.) Hier lopen Floris en Tiezem stage. STVS bestaat vandaag 45 jaar, dus is het tijd voor een feestje.
Donderdag
Vandaag heb ik een vrij drukke dag op mijn stage. Maandag is de deadline en dus neemt de nodige stress toe. Ik werk aan mijn artikelen en bel met nog wat mensen voor de laatste informatie. Verder is mijn stagedag niet heel bijzonder. ’s Avonds hang ik met Floris in de hangmat, als we spontaan besluiten eens op donderdag uit te gaan. We kopen een aantal djogos (liter flessen bier) en om half twaalf gaan we richting ‘Havana Lounge’. Tiezem gaat niet mee, want z’n moeder is op bezoek. Floris en ik hebben een geweldige avond. Ook BNN is nog aanwezig, met wie we de laatste biertjes drinken.
Vrijdag
Vandaag hebben Tiezem en ik een vrije dag. We besluiten om samen met zijn moeder en haar vriend naar het Brokopondomeer te gaan. Dit is een grandioos groot stuwmeer, middenin de jungle. De vriend van onze buurman fungeert als gids en chauffeur. De rit naar het meer is indrukwekkend. Dit is de jungle in haar puurste vorm. Overal zie ik alleen maar groen, groen en nog eens groen. Onderweg passeren we wat maronnen- en indianendorpjes, maar dat worden er ook steeds minder naar mate je dieper de jungle ingaat. Wel wordt het leven steeds primitiever.
Het stuwmeer is mooi, maar op de terugweg doen we iets dat veel enerverender is. We bezoeken een indianendorpje, waar ook de mogelijkheid bestaat om te zwemmen. Samen met een aantal inheemsen duiken we het diepe pikzwarte water in. Nu snap ik waarom dit Blaka Watra genoemd wordt. Wat een geweldige ervaring zeg.
’s Avonds spelen we een potje ‘Kolonisten van Suriname’, een spel dat Floris en Tiezem hebben gemaakt toen ze zich verveelden.
Reageer
