Weekgast Kees Hoogeveen
Kees Hoogeveen (56) is festivaldirecteur van het Amstelcampusfestival dat op 18 juni plaatsvindt. Samen met zijn team bedenkt en organiseert hij activiteiten en optredens, waarbij hij ook talent binnen de HvA zichtbaar wil maken.
Maandag 3 mei
Op Koninginnedag zag ik een bandje spelen en ik stootte meteen medeorganisator Jim Jansen aan: zullen we die boeken? Zo gaat dat met het festival: je bent nooit vrij. Maar ik doe het graag. Ik ben twintig jaar saxofonist en bigbandleider geweest en dat creëren, het maken van kunst, vind je terug bij het organiseren van een festival.
Ik begon de dag met mijn ochtendritueel: om half zeven las ik Montaigne, een vrijgevochten filosoof uit de zestiende eeuw, en daarna deed ik yoga. Alles voor de zielenrust. Het festival spookte steeds door mijn hoofd toen ik door het pokkeweer langs Artis fietste, naar ons festivalkantoor. Daar opende ik een vaag mailtje van onze slotact-artiest. Ik hoop echt dat hij gewoon komt, want het is een topact, een landelijke beroemdheid.
Er loopt van alles. Vergunningaanvragen bijvoorbeeld: een enorm gedoe, je moet zelfs het tafeltje voor de toiletjuffrouw opgeven. ’s Middags ben ik op onderzoek uit gegaan naar de ‘buren’ van de Amstelcampus: schrijvers die in Oost wonen, een documentairemaakster. En ik was bij Kriterion, dat een filmvertoning verzorgt. ’s Avonds ben ik nog in het Bimhuis geweest, waar ik een dj heb gesproken die kan draaien op de afterparty.
Dinsdag 4 mei
Het was een hectische, chaotische dag. Het kantoor hangt vol schema’s: buiten- en binnenpodium, debatten, schaaksimultaan, flippertoernooi, filmzaal… Er zitten nog grote gaten in het programma, maar langzaam begint alles samen te smelten tot een mooi geheel.
Het talent binnen de HvA begint zich af te tekenen. Er zijn studenten bouwkunde die een artistiek lichtplan ontwerpen, studenten die een boekenprogramma doen en studenten die de festivalkrant ontwerpen. Ook wordt bijvoorbeeld de tegenwindauto geëxposeerd, een auto die rijdt op tegenwind. Studenten techniek hebben daarmee in Denemarken een prijs gewonnen.
We kregen een paar fijne telefoontjes. De Taiwa Kids komen. Dat is een groep kinderen uit de townships van Johannesburg, die hun instrumenten hebben gekregen via een stichting die ik zelf heb opgericht, instrument4kids. Muziek geeft deze kinderen levensvreugde, en dat hoor je. Ook werd ik gebeld over onze topact: het gaat door! Dat is echt een bevrijding, want het was lange tijd onzeker. Een zeer geslaagde dag dus, die we gevierd hebben met een etentje met de hele festivalcrew.
Woensdag 5 mei
Door de beelden van de paniek op de Dam, gisteren tijdens de dodenherdenking, realiseer ik me weer hoe kwetsbaar we zijn. Wij zaten een paar honderd meter verderop. Ik heb er veel over nagedacht. Er kwamen ook herinneringen naar boven, van de dag dat Theo van Gogh werd vermoord bijvoorbeeld. Ik was op weg naar de scriptschool en zag het levenloze lichaam op de stoep liggen. De buurt was in shock, de lieve Marokkaanse buren doken schichtig weg… Nee, vandaag was ik niet in feeststemming.
Toch ben ik de stad in gegaan om bandjes te spotten. Ik heb me zelf lange tijd begeven in het muzikale circuit, dus ik kwam veel bekenden tegen. Kleinkunstartiesten, schrijvers, musici: ik heb ze allemaal gevraagd om 18 juni te reserveren in hun agenda. Ook ben ik naar het Nes-podium gegaan, omdat wij dat podium ook krijgen en omdat er een interessante band speelde, Marock&roll. Na het derde nummer vroeg de zanger tien seconden stilte, om de twee minuten gisteravond aan te vullen. Wat een mulitculturele rijkdom in Amsterdam, en prachtig hoe de muziek zich aan het vernieuwen is.
Donderdag 6 mei
Het leek wel of het hele land afwezig was: bij elk nummer dat ik draaide kreeg ik een bandje aan de lijn. Een nieuwe ervaring. Zonder bevestigingen kon ik niet verder, mijn hele prioriteitenlijstje was ineens zinloos.
We moeten het festival echt uitvinden met zijn allen. Er is geen festivaltraditie om op terug te vallen, zowel organisatorisch als zakelijk. Omdat ik vandaag ook zo weinig respons kreeg, liep ik met Jim Jansen heel wat te ijsberen door de lange gang van het StuC-gebouw.
Een teleurstellend bericht: Lodewijk Asscher kan niet komen. We hadden hem gevraagd voor het debat over het project Krachtwijken Prachtwijken, een hot issue op het festival. Nu hebben we Rita Verdonk erbij gevraagd. Een andere tegenvaller is dat Samir, de PR-man van Kriterion, met botbreuken thuis zit. Was hij er soms bij op de Dam?
Gelukkig hadden we ook een succeservaring: de line up van het binnenpodium kwam binnen, met onder andere Case Mayfield, Ro Halfhide, Long Conversations en The Secret Love Parade. Klinkende namen!
Vrijdag 7 mei
De dag was nog maar pril toen Dave van de Poll van de ASVA belde. Hij had slecht nieuws: Jan Jaap van der Wal kan wegens privéomstandigheden niet komen. Dat was even slikken, maar ik probeerde alles meteen weer positief te bekijken.
Samen met Lotte, onze immer goedgehumeurde stagiaire van het MIC, heb ik een overzicht gemaakt van al onze contacten. Het is een indrukwekkende lijst. De andere festivalmedewerkers zijn allebei ex-HvA’er: Susanne heeft een prachtige website gemaakt die maandag de lucht in gaat, Casper krijgt het de komende week druk met de productie.
Het belooft een groot feest te worden. Alles staat in de steigers en de reacties op onze plannen zijn over het algemeen heel enthousiast. De druk wordt steeds groter: beslissingen kunnen niet lang meer worden uitgesteld. Hopelijk is de luwte van afgelopen week straks voorbij, zodat ik mensen weer kan bereiken. Maar eerst lekker een weekend naar Antwerpen, naar het Museum voor Schone Kunsten. En op moederdag… ben ik jarig!
Reageer
