Weekgast Kees Kleywegt
Kees Kleywegt (45) is studentpsycholoog bij het Bureau Studentpsychologen. Daarnaast werkt hij twee dagen per week bij een huisartsenpraktijk.
Maandag 15 november
Het is mijn vrije dag. Ik rommel wat aan in huis en ik loop hard. Daarnaast ben ik zaalwacht tijdens het International Documentary Film Festival Amsterdam, oftewel de IDFA, die deze week van start gaat. Dat betekent dat ik kaartjes ga controleren. Als ik een beetje geluk heb, kan ik zelf ook wat films zien.
Dinsdag 16 november
Mijn werk begint om negen uur. Vandaag zit ik in het Service Informatie Centrum, een UvA-locatie. Eerst ga ik koffie zetten met het koffiezetapparaat, want daar heb ik zin in. De koffieautomaat is namelijk vaak stuk. Om half tien is mijn eerste gesprek met een student. Dat duurt drie kwartier, daarnaast heb ik een kwartier nodig voor verslaglegging van het gesprek. Reflectie is in ons vak belangrijk. Soms moet je na een gesprek even stoom afblazen, maar dat was nu niet nodig. Vanaf half 11 tot half 1 is er een telefonisch spreekuur. Dan bel ik studenten die zich aangemeld hebben.
Bij de aanmelding hoort een screening van tien minuten. Daaruit blijkt of de student wel bij ons moet zijn, of beter gezegd, of wij wel de juiste hulp kunnen bieden. Hij of zij heeft ons vooraf een formulier gestuurd met wat er aan de hand is. Om twee uur is er een overleg met Mentrum, een instantie die zorg verleent aan mensen met psychiatrische en ernstig psychische problemen. Zij kunnen een cliënt vaker zien, bij ons kan iemand vijf keer terecht. We willen ervoor zorgen dat studenten de juiste hulp krijgen. Daarna is er intervisie met collega’s, dat kan over van alles gaan. Je kan bespreken tegen welke dingen je aanloopt en daar kunnen collega’s dan bij helpen. Aan het einde van mijn dag heb ik nog twee gesprekken.
Woensdag 17 november
Ik heb een druk telefonisch spreekuur. De eerste vijf aanmeldingen waren niet bereikbaar. Meestal spreken we de voicemail in of sturen we een mailtje. Ik moet nog negen afspraken bellen. Vanochtend was er een studiemotivatiegroep, die bestaat uit studenten die studeren of andere verplichtingen mijden. Het is een groepje van zes personen. Zo’n sessie duurt twee uur, inclusief pauze. Een student bereidt iets voor over een probleem, wat er aan de hand is en hoe dat een rol in zijn leven heeft gespeeld en hoe hij dat kan oplossen. De anderen kunnen hierop reageren. Je hoort vaak dat er herkenning is. We hebben meer groepen die praten over studie en persoonlijke zaken.
Tussen de bedrijven door moet ik veel dingen regelen, dat gaat al gauw van mijn eigen pauze af. Soms valt er een gesprek uit. Het klinkt raar, maar dat is op dat moment in mijn voordeel. Dan kom ik weer aan werk toe dat ik nog had liggen.
Donderdag 18 november
Gisteren was ik zaalwacht bij de IDFA, bij het Tuschinski theater. Nu kon ik even niet meekijken naar de film, want er waren mensen nodig om voor de zaal te blijven staan. Ik was iets eerder klaar dan verwacht, dat is fijn als je de volgende dag moet werken.
Vandaag werk ik bij de huisartsenpraktijk bij aan de Oude Turfmarkt, waar ik uitzicht heb op de Munttoren. De praktijk is voor studenten, maar buurtbewoners kunnen zich er ook inschrijven. Ik werk daar sinds afgelopen zomer. De cliënt kan tot vijftien gesprekken met mij hebben. Het verschil met de Studentpsycholoog is dat mensen een verwijzing van de huisarts nodig hebben. Meestal is die nog niet helemaal niet duidelijk. Een ander verschil is dat ik hier niet met andere psychologen te maken heb, maar met artsen en arts-assistenten.
Hier kan ik meer tijd nemen voor gesprekken. Vandaag zijn dit er zes. De tijd die ik overhoud besteed ik aan administratie of overleg. Eigenlijk is dit een wat beter tempo dan de gesprekken bij het bureau. Vanavond is het weer tijd om hard te lopen.
Vrijdag 19 november
Ik heb net twee gesprekken gehad. Daarna moet ik drie mensen bellen en nog een aantal op mijn wachtlijst. Van twee mensen stel ik een eindverslag op. Daarin staat wat de consulten hebben opgeleverd in zo’n vijftien regels. Ik moet alleen de hoofdlijnen weergeven, die zijn namelijk voor de artsen. Hoe minder je vertelt, hoe duidelijker.
Een persoon is niet gekomen. Ik weet niet wat daar mee aan de hand is, want het gebeurt niet vaak. Vanmiddag heb ik nog drie gesprekken. Ik stel een evaluatieformulier op, omdat ik hier nog niet zo lang zit. Hoe ik de mensen benader, weet ik nog niet. Studenten zijn vaak lastig te benaderen via de post, omdat ze vaker verhuizen.
Vanavond ben ik weer zaalwacht bij de IDFA.
Reageer
