Weekgast Marja Blaazer
Voor de studenten Toegepaste Psychologie die in februari begonnen, is het ‘gewoon weer naar school’. Voor veel medewerkers en de nieuwe studenten is het het eerste echte studiejaar. Opleidingsmanager Marja Blaazer luidt de week in met een ‘proef tegen griep’.
Maandag 31 augustus
Vanmorgen om 8.00 uur de dag begonnen met het in elkaar schroeven van de nieuwe stoelen die ik bij Wehkamp had besteld. Als opleidingsmanager van een nieuwe studierichting ben ik momenteel een beetje manusje-van-alles: plantjes water geven, propjes van de grond rapen. Maar die afwisseling, dat vind ik juist heerlijk. Het is fijn om na het voeren van ingewikkelde gesprekken zoiets eerlijks te doen als meubiliair in elkaar schroeven.
De ‘halfdejaars’ zijn vandaag weer begonnen, de studenten die in februari gestart zijn met de opleiding. Tussen de vergaderingen door heb ik ze vanmorgen verwelkomd in hun derde kwartaal. Die staat in het teken van conformisme, en daarom leek het me leuk om deze te beginnen met een proef. Ik vertelde de studenten dat het ministerie van Volksgezondheid ons had opgedragen hun schoenen uit te trekken bij wijze van experiment tegen griep. Braaf volgde iedereen de instructies op. Ze hebben het tot het einde van het programma volgehouden. Pas toen ik tijdens de afsluiting vroeg waarom ze alles deden wat ik als opleidingsmanager zei, begon er wat te dagen bij ze.
Dinsdag 1 september
Horror en ellende vandaag! De dag begon veelbelovend en leuk: ’s morgens nog wat laatste stoelen in elkaar geschroefd en de 250 nieuwe studenten verwelkomd.
Daarna een overleg met de domeinvoorzitter, lopend langs de Amstel en genietend van de laatste zonnestralen van de zomer.
Toen begon de ellende. De leerlingen zouden hun eerste college in bioscoop Kriterion hebben, wegens ruimtegebrek bij ons in het Bommerhuis. Een half uur voor aanvang kreeg ik een telefoontje van de desbetreffende docent dat de mensen daar van niets wisten. Paniek! Gelukkig hebben de mensen van Kriterion en de docent het probleem al bellend met de technische dienst geweldig opgelost.
Maar het hield niet op: dubbel geroosterde lokalen en zelfs colleges in lokalen die niet bestaan. Dingen die niet mogen gebeuren, maar opstartproblemen zijn onvermijdelijk bij een nieuwe opleiding.
Om de dag toch nog een beetje leuk af te sluiten ben ik met een collega naar een gadgetwinkeltje in de buurt gegaan en hebben we cadeautjes gekocht voor de studenten die mee hebben geholpen met de introductieweek. Om kwart voor zes stapte ik op de motor naar huis. Ik heb het klepje van mijn helm maar open gelaten om alle roosterproblemen weg te laten waaien.
Woensdag 2 september
Ik ben vandaag niet lang op school geweest. Woensdagmiddag is namelijk mijn ‘vrije middag’. Dat wil zeggen: dan haal ik thuis met een kop koffie in mijn hand en de hond aan mijn voeten het leeswerk van de hele week in, en schoon ik mijn mailbox op. Vandaag heb ik van 413 e-mails 43 stuks gemaakt.
Normaliter gaat dan na het eten en de afwas de computer aan en vermaak ik me met roleplaying-games, maar op woensdagavond ben ik regisseuse van een amateurtoneelvereniging. Dat is nog een restje van de toneelschool: ik ben oorspronkelijk opgeleid tot regisseuse. Na de toneelschool heb ik een jaar geacteerd, maar dat was niets voor mij. Acteren is herhaling, en ik hou juist van afwisseling. Als afsluiting van de avond gaan we altijd met z’n allen nog ergens wat drinken, en gisteren werd dat half twee. Gelukkig heb ik aan zes uur slaap genoeg.
Donderdag 3 september
Het is de week van de dubbelboekingen. Vandaag hadden we het eindfeest van de introductieweek in MP3 en de zaal was, alweer, dubbelgeboekt. Toen we daar na een gezellig etentje met een van de groepen arriveerden, liepen er al tientallen corpsballen rond. Inclusief gestreepte stropdassen en sigaren, en om de vijf minuten zetten ze luidruchtig een lied in. Ik ben naar de eigenaar gestapt: “Wat maakt hij me nou?” Zijn uitleg veranderde van minuut tot minuut. Hij heeft de zaal waarschijnlijk twee keer verhuurd en zo dubbel gevangen. Ik stond voor een keus: stennis schoppen, of alsnog een feestje bouwen. Op aanraden van collega’s koos ik voor dat laatste.
Het feest was uiteindelijk een groot succes. De winnaar van het doorruilspel werd bekend gemaakt. Per groep hadden de studenten een paar sokken gekregen om die vervolgens weer door te ruilen voor iets beters. De winnaars hadden de sokken ‘geruild’ tegen het ingelijste schaamhaar van Freud. Waarschijnlijk was het het hoofdhaar van hun slb’er, maar het was origineel, dat staat vast. We hangen het morgen op in de lerarengang.
Reageer
