Weekgast Millie Boateng
Millie Boateng (21) is derdejaars lerarenopleiding Geschiedenis. Deze week reist ze met United Civilians for Peace (een initiatief van Oxfam Novib, Cordaid, ICCO en IKV Pax Christi) naar Israël en de bezette Palestijnse gebieden.
Vrijdag 24 april
Het avontuur gaat beginnen. Ik stap het vliegtuig in, op weg naar Israël en de Palestijnse gebieden met zeven medestudenten. Wat ik ga beleven, meemaken en leren wil ik graag met jullie delen? We vertrekken 20:00 uur vanaf Schiphol Airport. Voor mij allemaal niet zo spannend, aangezien ik op Schiphol werk. Om 3:30 uur ’s nachts Israëlische tijd komen we aan. Na een lange reis in ons hotel aangekomen ga ik gelijk slapen.
Zaterdag 25 april
Ons hotel bevindt zich in Oost-Jeruzalem, bezet Palestijs gebied dat vooral door de Palestijnse bevolking wordt bewoond. In dit gebied wonen ook Palestijnse christenen. Deze religieuze stroming wordt altijd een beetje op de achtergrond gesteld in dit conflict, terwijl zij in het dagelijks leven hier ook sterk mee geconfronteerd worden.
Voor 1948 was 15 tot 20% van de Palestijnen christen. Nu is dat teruggelopen tot zo’n 2 %.
Na de lunch rijden we richting Westbank. Dit gebied is sinds 1967 bezet door Israël en wordt voor het merendeel bewoond door de Palestijnen. Er wonen ook Israëlische kolonisten. De Palestijnse bevolking die hier leeft, valt onder het militair recht. De Israëlische bevolking, evenals de kolonisten die op de Westbank wonen, valt onder het Israëlische recht. Het verschil is dat voor het militaire recht geldt dat vergrijpen door de Palestijnse bevolking strenger worden bestraft.
Op het programma voor vandaag staat allereerst een bezoek aan de Geboortekerk, gebouwd omstreeks 200 na Christus. Voordat je in Bethlehem komt, moet je een checkpoint passeren. Deze is beveiligd door Israëlische soldaten.
Voor veel Palestijnen is dit checkpoint niet toegankelijk, tenzij zij in bezit zijn van een vergunning. Bizar, aangezien voor de tijd van de muur dit wel mogelijk was. Veel Palestijnen hadden een baan in Oost-Jeruzalem. Door de komst van de muur was het voor velen niet meer mogelijk om hun baan te behouden. De werkloosheid is ook enorm gestegen vooral onder Palestijnse mannen. Veel winkels die dicht bij de muur zijn gevestigd, zijn nu failliet geraakt en verloederd. Wij konden het checkpoint zonder belemmering passeren, omdat wij een internationaal paspoort hebben.
Eenmaal aangekomen bij de Geboortekerk mogen we op eigen gelegenheid de kerk binnenlopen en bekijken. Er wordt toevallig een Armeense kerkdienst gehouden, die ik even bijwoon.
‘s Middags hebben we een ontmoeting met een Nederlandse gids. Zijn naam is Toine van Teeffelen en woont sinds 1995 in de bezette Palestijnse gebieden. Toine is getrouwd met een Palestijnse vrouw en heeft met haar twee kinderen. Toine zet zich in voor Palestijnse vrouwen en gezinnen. Tijdens deze ontmoeting hebben we het vooral gehad over de obstakels van de Palestijnse bevolking binnen de Westbank. De Palestijnen binnen bezet gebied hebben beperkte reismogelijkheden. Ze kunnen bijvoorbeeld niet naar Jeruzalem tenzij ze een vergunning hebben die moeilijk te verkrijgen is. Bovendien kunnen Israeliërs ook niet naar de grote stadskernen op de Westbank, zoals Bethlehem en Ramallah. Dit is afgesproken onder de Oslo-akkoorden, omdat de Israëlische overheid zegt dat ze de veiligheid van haar burgers in deze gebieden niet kan garanderen.
We maken een tour langs de Muur. De verschillende groepen komen door deze muur nauwelijks met elkaar in contact. Ik krijg er een apartheid gevoel bij. Ik ben van mening dat door deze muur het vredeproces in dit gebied wordt enorm wordt gehinderd. De enige Israëlische die een Palestijn ziet, is een soldaat met en geweer. Ik kan me dan voorstellen dat dit een intimiderend effect heeft. Zelf heb ik dat tot nu toe helemaal niet ervaren, aangezien het allemaal hele jonge jongens en meisjes zijn van ongeveer mijn leeftijd.
Zondag 26 april We hebben een ontmoeting met de Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem, die ons een rondleiding geeft in het zuiden van de Westelijke Jordaanoever (de Westbank). We krijgen vooral uitleg over het historische verleden van dit gebied, erg interessant. We bezoeken verschillende settlements, nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever (dus in Palestijns gebied) waar Israëlische mensen wonen. Dit zijn illegale praktijken. Volgens het internationale recht mag een land zijn eigen bevolking niet overbrengen naar het bezette gebied. Najib, een Palestijnse Israëli, geeft ons de rondleiding. Je merkt aan zijn uitspraken dat dit conflict in zijn hart en ziel zit. Hij vertelt over wegen op de Westelijke Jordaanoever die alleen toegankelijk zijn voor voertuigen met een Israëlische kentekenplaat, en niet voor Palestijnen met een groene, Palestijnse, nummerplaat. Dit vind ik erg oneerlijk. ‘s Middags krijgen we een rondleiding door de oude stad van Jeruzalem. Tijdens de rondleiding dwalen mijn gedachten af. Ik zie namelijk een paar Palestijnse kinderen spelen, ze rennen rond op de daken. Niet zo bijzonder zou je misschien denken, er liepen ook vaak Israëlische kinderen langs. Maar wat me opvalt, is dat ze totaal geen contact met elkaar maken. Ik heb het hier over kinderen van een jaar of zes/zeven. Als de jongere generatie elkaar al ontwijkt en negeert, hoe ziet de toekomst er dan uit? Maandag 27 april We vertrekken vroeg in de ochtend naar Nazareth Illit. In deze stad wonen voornamelijk Israëliërs. Op het programma stond een bezoek aan een Joods-Israëlische school. Ik had me verheugd op dit bezoek omdat ik nu ook de andere kant van het verhaal zou horen. Eenmaal aangekomen op deze school verzamelen we in de docentenkamer. We krijgen een rondleiding door de school van een docente. We komen langs een gedenksteen die in de school is geplaatst. Op deze steen zijn de namen vermeld van vier (ex-)leerlingen die zijn overleden als gevolg van het conflict. Er wordt ons verzocht geen foto’s te maken van leerlingen. De school doet veel aan kunstvakken zoals schilderen, fotografie en tekenen. Aan het einde van de rondleiding mogen we met wat leerlingen praten. Ik spreek met een meisje van 17. Ze kan zichzelf goed uiten in het Engels, viel mij op. Een heel aardig, lief en symphatiek meisje. Ik beloof haar om in mijn stuk te vertellen dat kinderen in Israël ook de serie Prison Break kunnen volgen. Als ik haar vraag wat ze later wil worden, zegt ze ze: architect, net als Micheal Scofield in Prison Break! Aangezien ik Geschiedenis studeer, wilde ik heel graag weten wat deze kinderen leerden over de geschiedenis van Israël. Je hoort vaak dat ze leren dat de Palestijnen in 1948 zelf zijn weggaan en dat de restanten van huizen die toen zijn verlaten (die je door heel Israël ziet) nog uit de Ottomaanse tijd stammen. Tot mijn spijt zijn de geschiedenisboeken in het Hebreeuws en kan ik er niks uit opmaken. ’s Middags reizen we verder naar de Golan-hoogvlakte. Dit is een gebied dat is geannexeerd door Israël. Dit gebied hoorde voor de oorlog van 1967 namelijk bij Syrië. Aangezien dit gebied gekenmerkt wordt door hoge bergen, is dit gebied militair gezien gunstig voor Israël, maar het is ook een gebied met vruchtbare grond en waterbronnen. In dit gebied worden we geconfronteerd met de realiteit van landmijnen die door Israël zijn geplaatst bij de grens met Syrië en rondom militaire controleposten. Het is heel voordelig een landmijn te plaatsen maar het is heel duur en gevaarlijk om hem te ontmantelen en te verwijderen. We sluiten de dag af op een fantastische plek op een hoge berg en daar gegeten en met een paar mensen van de lokale bevolking. De bevolking die hier woont zijn Druzen en geen moslims. Ze zijn geheimzinnig in het geloof dat ze aanhangen er is hier vrij weinig over bekend. We overnachten bij gezinnen van de lokale bevolking. De mensen hier zijn heel erg gastvrij. Dinsdag 28 april We krijgen een tour over de Golan-hoogvlakte. De gids laat ons in een kantoor een fragment op YouTube zien van een begrafenis. Dit was hartverscheurend aangezien de familie niet bij de begrafenis aanwezig kon zijn. De man die was omgekomen woont in Syrië aan de andere kant van de berg, en zijn familie woont in de Golan. Nadat de Golan-hoogvlakte in 1967 werd veroverd door Israël, zijn veel families noodgedwongen van elkaar gescheiden. De grens wordt sterk bewaakt door Israëlische soldaten dus de familie kan de grens niet over. Dus via luidsprekers en microfonen werd er over en weer geschreeuwd. De grens ligt ongeveer 14 km verderop. Ik vond dit echt heel erg, want je kunt niet op een normale manier afscheid nemen. We zetten onze reis voort richting Dode Zee. Ik twijfel eerst nog of ik er wel in zou gaan omdat mijn haar nat wordt. Uiteindelijk ga ik gewoon de Dode Zee in en heb totaal geen spijt! Een hele leuke ervaring om te drijven in water.
Reageer
