Weekgast Sara Mars
Sara Mars (23, bijna afgestudeerd lerarenopleiding Nederlands) is bezig met de laatste loodjes van haar academische carrière. Ze doet een minor schrijven & redigeren aan van de opleiding media, informatie & communicatie en is naarstig op zoek naar een vaste baan.
Maandag 2 mei
Ik ben nog brak van Koninginnedag – of eigenlijk het hele Koninginneweekend – en dus besluit ik maar niet te gaan werken. Ik moet drie dagen deze week en aangezien ik de week zelf mag indelen, werk ik lekker op Bevrijdingsdag. Vandaag dan maar huiswerk voor de minor. Ik heb één telefoontje veel te lang voor me uitgeschoven, en ja hoor: degene over wie ik wilde schrijven wil niet meewerken. Gelukkig vind ik via Twitter vrij snel een nieuw en gewillig slachtoffer. Nu kan ik beginnen aan mijn artikel.
Ik heb afgelopen weekend de definitieve versie van mijn afstudeeronderzoek teruggekregen van de jongen die het heeft vormgegeven: het ziet er ontzettend gelikt uit! Bij elke handeling die volgt – inbinden, in envelop stoppen – komt mijn diploma weer een stapje dichterbij. Misschien moet ik maar eens op zoek naar een vaste baan; ik kan niet lang meer schuilen achter 'dat zie ik na mijn opleiding wel'.
Dinsdag 3 mei
Vandaag, morgen en donderdag ben ik weer aan het werk als secretaresse op een advocatenkantoor. Ik merk dat het steeds minder van harte gaat. Ook hier voel ik de naderende afloop: het is een prima bijbaan, maar ik heb hier tijdens mijn hele opleiding gewerkt en het is tijd voor iets nieuws. In mijn lunchpauze ben ik vacatures gaan zoeken. Wat een hoop onzinomschrijvingen! Is het zo moeilijk om te vragen wat je zoekt in een werknemer?
Vanavond ga ik voor een spoedvergadering naar De Duiventil, een jongerensociëteit in Purmerend. Het afgelopen weekend hebben bezopen (en normaal gesproken best gezellige) leden zich misdragen en we wilden meteen overleggen welke consequenties daarop zouden volgen. We waren mild. Zaterdag is de algemene ledenvergadering, waarop ik me verkiesbaar stel als (eerste vrouwelijke) voorzitter. Ik heb de rest van de avond dan ook nagedacht over een verkiezingspraatje – Grey's Anatomy was puur achtergrondgeluid, natuurlijk – en ben niet meer aan school of werk toegekomen.
Woensdag 4 mei
Bij toeval stuitte ik vanochtend op een interessante vacature: welzijnswerker bij een maatschappelijke organisatie in Purmerend. Hun kantoor ligt op loopafstand van mijn huis. Meteen reageren dus. Goed, mijn opleiding sluit niet helemaal aan op de eisen, maar in een gesprek kan ik ze vast overtuigen van mijn excellente kwaliteiten. Bovendien hoef ik nu geen nieuw werk meer te zoeken, tot ik hierover meer gehoord heb: logisch toch?
Dan resteert het huiswerk. Een mailtje van mijn klasgenoot, die haar artikel voor aankomende maandag nu al af heeft, bracht me terug in de realiteit. Vanavond moet ik er gewoon even voor gaan zitten, dan heb ik het ongetwijfeld ook zo af. Even voor acht uur zit alvast ik met mijn ene huisgenoot op de bank Nederland 1 te kijken, als de ander binnenloopt. Hij poetst snel zijn tanden en vertrekt richting de kerk voor de dodenherdenking. 'Misschien kom ik nog een lekker wijf tegen.' En dan zeggen ze dat de jeugd niets heeft met 4 mei.
Donderdag 5 mei
Een beetje paradoxaal is het wel, werken op Bevrijdingsdag. Misschien is dat de reden dat de werklust vandaag ook niet echt wil komen. De radio gaat elk uur een tikje harder, terwijl mijn werktempo evenredig achteruit holt. Opnieuw baan ik me verveeld een weg door tientallen nietszeggende vacatures. Onderhand lees ik ze meer om te lachen.
Vanmiddag werd ik opeens weer getroffen door het 'donderdagbesef'. Het gebeurt elke week rond dezelfde tijd: de realisatie dat het bijna weekend is, dus ook weer bijna maandag, en mijn huiswerk nu echt af moet. Als verrassing nam mijn vriend me vanavond mee uit eten, maar daarna heb ik braaf de rest van de avond achter de computer doorgebracht. Ik heb toch een goed uur gewerkt voor de drang naar Facebook te groot werd.
Met mijn mentor heb ik een afspraak gemaakt om te bespreken wat ik nog moet regelen om mezelf te verzekeren van een diploma over twee maanden. Over twee weken tref ik hem op de HvA. Ik denk dat de keren dat ik nog op school kom, vanaf dat moment op één hand te tellen zijn.
Vrijdag 6 mei
Vanochtend ben ik, hoewel ik vrij ben, vroeg opgestaan. Ik gunde mezelf geen acht uur slaap: dan had ik gisterenavond maar meer moeten doen. Bovendien ben ik 's ochtends een stuk productiever. Na een uurtje was ik klaar voor het weekend. Ik ben gaan sporten, heb boodschappen gedaan en ondertussen de hele tijd nagedacht over wat ik wil zeggen op de ledenvergadering. Zonder resultaat. Ik denk dat ik maar wat sleutelwoorden op papier zet en hoop dat er vanzelf een vloeiende (en vooral overtuigende) woordenstroom uitrolt.
Ik heb nog niets gehoord naar aanleiding van de sollicitatie die ik gestuurd heb. Drie dagen is nog best een redelijke termijn, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe leuker de baan me lijkt. Daarom heb ik maar even gebeld met de organisatie: mijn mail was goed ontvangen en ik word meegenomen in de selectieprocedure. Als ik het word, heb ik nog vóór mijn officiële afstuderen een vaste baan. Help het me hopen!
Reageer
